بخند . . .

و هنوز هم فکر کن

درست می روی

من نمی دانم

شاید

 مردی در باران مرد

داشتم...!!!

من روزی یک سوال  داشتم

و اینک جز سر خوردگی ...............................................

چیزی نیست

می دانم 

که چیزی نیست

باد در گوشم می گفت

می گفت و می گفت

راز نا دانسته ای از سوالی که داشتم.

و اما، و اما

دوستی – و چه واژه سرد و سنگینی-

 که همه چیز را

از ورای آنچه ما را دور و نزدیک نگاه داشته ،

می خواند نانوشته های نا دانسته ام را

و منی از وجودم،

که براستی نمی دانم من اویم، یا او من است

فریاد تلخی می کشد

من می خندم

و او را به سلوک احمقانه خویش می برم

و باز هم می خندم

زندگیم را جز این

پاسخی هست، آیا؟