و من چه دورم از کودکی، و چه گریزان از این بازی...

در گریز از خود  در کوچه ها دیوانه وار به دنبال چرخی غلطان می دویدم، و کودکی خود را فریاد می زدم، و ناگهان زمان گم شد، و من خود را کودکی یافتم، ترسان در میان مهره های بازی بزرگان ...

اما دوستان من رهگذران ساده ای نبودند، آنها پا برهنه به میان رفته اند، تا غبار نفرت را از سیمای وهم آلود آزادی بزدایند، و اسیر پنجه های سگ ها شدند، و چه سگ هایی ...

من نمی دانم، من نمی دانم، رویارویی با سگ ها چگونه است،من نمی خواهم که بدانم، که دندان در گوشت رفتن چه احساسی دارد، من فقط می دانم ،دوستانم تنهایند ...

نفرین بر ترس ، نفرین بر من، نفرین بر ما و آنان که ترس گلوهایشان را خشکانده است

گریز من به مرحله بدی رسیده . اینجا همه چیز در پس سایه ای سیاه جان می بازه ... همه عشق هایم تبدیل به گل های مصنوعی شده اند که اگر آب بهشان ندهی همینجوری خواهند ماند

"ارغوان

    شاخه همخون جدا مانده من

                     دامن صبح بگیر وز سواران خرامنده خورشید بپرس

                                                                          کی برین دره غم می گذرند"